یادگاری از جنس مهر پدر یزدی به یاد دخترش

رضوان داودی جم مسئول روابط عمومی اداره کل نوسازی مدارس استان مرکزی حاشیه های ارزشمند این رویداد را روایت نمود که قسمت دوم آن را در ادامه می خوانید:

جواد اینگونه یاد دخترش را زنده نگه داشت

مدرسه‌ای به وسعت یک دل شکسته پدری که دردش را به مدرسه ای  برای کودکان با نیازهای ویژه تبدیل کرد.

 یادگاری از جنس مهر پدر یزدی به یاد دخترش، مدرسه‌ای برای فرزندان استثنایی ساخت

 گاهی بزرگ‌ترین بناها از کوچک‌ترین قلب‌های شکسته سر برمی‌آورند. محمدجواد شاهی از یزد، پدری که دختر بیمارش را از دست داد، به جای ماندن در انزوای غم، دردش را به سنگ‌بنایی برای امید تبدیل کرد. 

او با وضع مالی متوسط، اولین مدرسه استثنایی شهرش را ساخت تا یاد دخترش زنده بماند و هیچ کودک با نیاز ویژه‌ای، طعم عدم آموزش و ناآگاهی را نچشد.

درد از دست دادن یک فرزند، دنیایی است که در سکوت می‌لغزد. 
اما برای محمدجواد شاهی از یزد، این درد طوری دیگر تجلی یافت از جنس آجر، مهر و گذشت.
 دخترش، که عمری را با بیماری دست‌وپنجه نرم کرده بود، رفت. بسیاری در چنین مواقعی در اندوهی بی‌کران محو می‌شوند، اما او در چشمانِ خیس‌شده‌اش، تصویر کودکان دیگری را دید که رنج می‌بردند: کودکان استثنایی.

او می‌دانست این کودکان در مدارس عادی، نه تنها حمایت نمی‌شوند، چه‌بسا مورد اذیت و تمسخر نیز قرار می‌گیرند.
 ذهن و قلب پدری که خودش رنج یک کودک بیمار را از نزدیک لمس کرده بود، تاب نیاورد.
 این‌جا بود که یک تصمیم غریب و بزرگ شکل گرفت.
 ساخت یک مدرسه ویژه برای فرزندان استثنایی.
 تصمیمی که از دل فقر مالی، ولی از سر عشق تراوش می‌کرد.

شاهی، با وجود وضع مالی آن‌چنان مساعدی، تمام دار و ندارش را به میدان آورد. 
انگیزه‌اش فقط یک چیز بود: زنده نگه داشتن یاد دخترم.
 او می‌خواست نام و خاطرهٔ او، نه بر سنگ قبری سرد، که در زشت و آهنگ خنده‌های کودکانه طنین‌انداز شود.
 مدرسه‌ای که می‌ساخت، قرار بود پناهگاهی باشد تا دیگر کودکانِ با نیازهای ویژه، در محیطی مناسب، درک‌شده و عاری از تحقیر رشد کنند و بیاموزند.

امروز، آن مدرسه در یزد، تنها یک ساختمان نیست. 
آنجا یک رؤیای پدرانه است که به حقیقت پیوسته دارد. 
محمدجواد شاهی به همه آموخت که گاهی بزرگ‌ترین کارهای خیر، از جیب‌های خالی، اما از دل‌های لبریز از محبت می‌جوشد. او درد شخصی خود را به روزنه امیدی برای جامعه تبدیل کرد.
 این مدرسه، حالا یادبودی زنده است؛ نه فقط برای آن دختر، که برای همه پدران و مادرانی که عشق را به شکل ساختن یک آیندهٔ بهتر برای همه کودکان این سرزمین معنا می‌کنند.