از داغ فرزند تا چراغ مدرسه؛ جلوهای ماندگار از ایثار و نیکاندیشی در مسیر توسعه عدالت آموزشی
پدر و مادری فرهیخته با تأسی به آموزههای دینی و اخلاقی، داغ فقدان فرزند نخبهشان را به راهی برای ساخت هنرستانی مجهز بدل کردهاند، که نمونهای از پیوند عمیق خیرین مدرسهساز با توسعه فضاهای آموزشی کشور است.
مدرسهسازی تنها احداث فضا و کلاس درس نیست، بلکه بستری برای تداوم زندگی، امید و دانش است. در حکایتی پُرشور و پُر از معنا، استاد شولایی، از چهرههای علمی و دانشگاهی کشور، در اقدامی ارزشمند با هدف پاسداشت یاد و خاطره فرزند نخبهاش، گام در مسیر مقدس مدرسهسازی نهاده است.
این پدر فرهیخته که خود از سال ۱۳۴۸ در مسیر علم و دانش گام نهاده و از فرصتهای آموزشی این سرزمین بهرهمند شده است، مدرسهسازی را ادای دین به آیندهسازان ایران میداند. وی با بیان اینکه «دانشآموزان امروز حق دارند از بهترین فرصتهای آموزشی برخوردار باشند»، معتقد است ساخت مدرسه، تداوم مسیر علمی است که فرزندش، آن دانشآموخته مهندسی مکانیک دانشگاههای علم و صنعت و صنعتی شریف، در آن گام برداشته بود.
انتخاب «هنرستان» برای این نیت خیر، انتخابی هوشمندانه است؛ جایی که دانشآموزان با تلفیق علم و مهارت، توانمندیهای خود را در عمل به اثبات میرسانند. این خانواده نیکاندیش علاوه بر مشارکت در ساخت مدرسه، تجهیزات علمی و تخصصی فرزند فقیدشان را نیز به این هنرستان اهدا کردهاند تا بخشی از یادگارهای او، به دستهای پرتوانِ جوانان مهارتآموز سپرده شود.
در نگاه این پدر و مادر، دانشآموزان این هنرستان، نه غریبه، بلکه فرزندان همین سرزمین و ادامهدهندگان راهی هستند که با علم، تلاش و امید آغاز شده است. آنها مدرسه را «یادمانِ ایثار» میدانند؛ یادمانی که در آن زندگی، خلاقیت و مهارت در جریان است و نام و راه فرزندشان در میان هیاهوی شیرین دانشآموزان، مانا باقی خواهد ماند.
آقای شولایی با دعوت از عموم مردم برای پیوستن به پویش مدرسهسازی، تأکید میکند: «دانشآموزان، صاحبان فردای این سرزمیناند و رسالت ما این است که فضایی استاندارد، امن و مجهز برای رشد و بالندگی آنها فراهم کنیم.»
این اقدام خیرخواهانه، مصداق بارز تبدیل «فقدان» به «امید» است؛ روایتی که نشان میدهد عشق، حتی پس از پرواز فرزند، در کالبد مدرسهای که ساخته میشود، همچنان جاری است و هزاران نفر را به سوی فردایی روشنتر هدایت میکند.
