صبح سهشنبه ۲۷ مرداد ۱۴۰۵، حسینیه حضرت علیاکبر(ع) از نخستین ساعات صبح، حالوهوایی دیگر داشت؛ این بار مردم برای آغاز یک کار خیر گرد هم نیامده بودند، بلکه آمده بودند مردی را بدرقه کنند که بخش بزرگی از عمر خویش را در مسیر نیکوکاری، خدمت به مردم و ارادت به خاندان اهلبیت(ع) سپری کرده بود.
از ساعت ۸ صبح، مراسم با قرائت زیارت عاشورا، ذکر مصائب اهلبیت(ع)، سخنرانی وعاظ و مرثیهخوانی مداحان آغاز شد. دقایقی بعد، جمعیت آرامآرام افزایش یافت و فضای حسینیه از حضور خیرین، مدیران، مسئولان، دوستان، بستگان و ارادتمندان حاج قربان شاهحسینی لبریز شد؛ آمده بودند تا در آخرین وداع با این خیر نیکاندیش و خادمالحسین(ع) سهیم باشند.
در میان بدرقهکنندگان، جمعی از رؤسا و مدیران مجامع خیریه کشور در حوزههای مدرسهسازی، سلامت و آسیبهای اجتماعی، مسئولان نوسازی مدارس، خیرین مدرسهساز از استانهای مختلف، مدیران و مسئولان بیمارستانهای تهران، نمایندگان تشکلهای خیریه و حوزه سلامت و جمعی از دوستان و همراهان سالهای دور و نزدیک آن مرحوم حضور داشتند.
این حضور گسترده، بیش از یک مراسم تشییع بود؛ گویی جامعه خیر و نیکوکاری کشور آمده بود تا در واپسین منزل این مرد نیکنام، به پاس سالها خدمت و خیرخواهی، ادای احترام کند.
حدود ساعت ۹:۱۵، پیکر حاج قربان شاهحسینی به حسینیه حضرت علیاکبر(ع) رسید و با احترام و شکوه، در محراب حسینی قرار گرفت؛ محرابی که برای او تنها بخشی از یک بنا نبود، بلکه با خاطرات سالیان، آیینهای مذهبی و ارادت دیرینهاش به سیدالشهدا(ع) گره خورده بود و خود از یادگارهای ماندگار خاندان شاهحسینی به شمار میرفت.
نماز میت با حضور انبوه مردم و خیرین بر پیکر آن مرحوم اقامه شد و پس از آن، پیام تسلیت وزیر آموزش و پرورش قرائت شد؛ پیامی که در آن بر جایگاه و خدمات حاج قربان شاهحسینی و نقش او در عرصه خیرخواهی و خدمت اجتماعی تأکید شده بود.
سپس پیکر آن مرحوم بر دوش مردم، در میان ذکر صلوات و زمزمههای سوگواران، از حسینیه خارج شد و کاروان بدرقهکنندگان راهی بهشت زهرا(س) شد.
در بهشت زهرا(س) نیز مراسم خاکسپاری در فضایی آکنده از معنویت و اندوه ادامه یافت. آیین تلقین، قرائت دعا، زیارت عاشورا، ذکر مصائب اهلبیت(ع) و مرثیهسرایی مداحان، فضای قطعه را با نام و یاد اهلبیت(ع) درآمیخت.
صدای دعا و نوحه در فضای آرام قطعه طنین میانداخت و حاضران، هر یک با خاطرهای از آن مرحوم، آخرین لحظات وداع را در سکوت و اندوه سپری میکردند.
سرانجام، پیکر حاج قربان شاهحسینی در جایگاه ابدی خویش آرام گرفت؛ مردی که سالها دل در گرو خدمت به مردم و محبت اهلبیت(ع) داشت و اکنون پس از بدرقهای باشکوه، به سوی دیار باقی شتافت.
اما شاید باشکوهترین تصویر این بدرقه، حضور انسانهایی بود که از گوشههای مختلف عرصه خیر و خدمت آمده بودند؛ مدرسهسازان، خیرین سلامت، مدیران و مسئولان، دوستان و همکاران و مردمی که هر یک به نوعی با نام و یاد او پیوند داشتند.
حاج قربان شاهحسینی رفت، اما آنچه از یک انسان خیر و نیکاندیش باقی میماند، تنها نامی بر سنگ مزار نیست؛ مدرسهها، مراکز حمایتی، خدمات اجتماعی، گرههایی که از زندگی نیازمندان گشوده شده و نسلی که با فرهنگ خیرخواهی خو گرفته است، ادامه راه اوست.
و چه زیبا که مردی با چنین دلبستگی به اهلبیت(ع)، در روز بدرقه خود نیز در میان ذکر و صلوات و یاد حسین(ع) راهی خانه ابدی شد؛ گویی آخرین فصل زندگی او نیز با همان عشقی رقم خورد که سالها در دل داشت.
پس از پایان مراسم خاکسپاری، حاضران برای صرف ناهار گرد هم آمدند و آیین بدرقه حاج قربان شاهحسینی، پس از ساعتها یاد و خاطره و ذکر خیر، به پایان رسید.
